1neamsorn's Weblog

Spirited Away

1neamsorn — Thu, 14 May 2009 06:57:49 +0000

เคยดูหนังเรื่องนี้กันรึยังครับ เป็นหนัง animation ญี่ปุ่นที่ทำออกมาได้ดีมากเลย ตัวหนังเป็นเรื่องการผจญภัยของ จิฮิโร ตัวเอกที่ไปติดอยู่ในโลกปีศาจและต้องทำงานในโรงอาบน้ำสำหรับปีศาจ ใครยังไม่ได้ดูควรไปหามาดูนะครับ ใครที่เคยดูแล้วก็เอามาดูใหม่อีกรอบ หนังแบบนี้ดูครั้งเดียวไม่อิ่มหรอกครับ หลังจากเพิ่งดูรอบสองจบ ก็เลยมาเขียนความเรียงเรื่องนี้ซะเลย
ความทรงจำวัยเด็กที่เป็นตะกอนอยู่ในส่วนลึกของตัวเรา เมื่อเราโตขึ้น มีความเปลี่ยนแปลงในชีวิต ต้องเรียน ทำงาน หาเลี้ยงชีวิต เป็นคนไร้หน้าในสังคมใหม่ ต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้คนอื่นยอมรับเข้าในสังคม ไม่ต่างอะไรกับคาโอนาชิ (ตัวไร้หน้า) ที่หว่านเงินทองให้คนในโรงอาบน้ำยอมรับนับถือ หากแต่สิ่งที่จิฮิโร (ตัวตนในวัยเด็กของเรา) ต้องการไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง หรือการยอมรับจากสังคม ตอนนั้นเราต้องการสิ่งง่ายๆ ได้นอนกอดแม่ ได้นั่งคุยกับพ่อ ได้นั่งกินเหล้ากับเพื่อน แค่นั้นเองจริง ๆ
ตอนที่เราอยู่กับครอบครัว อยู่กับเพื่อนสนิท การใส่หน้ากากเป็นเรื่องไม่จำเป็น คาโอนาชิไม่ต้องสวมหน้ากากอีกต่อไปแล้ว เราไม่ใช่”เซ็น” (ชื่อที่ใช้ในสังคม) อีกต่อไป เรากลับสู่ชื่อเดิม “จิฮิโร” เราไม่ใช่ผู้จัดการ ไม่ใช่หัวหน้าแผนก ไม่ใช่วิศวกร ไม่ใช่อาจารย์ ไม่ใช่นักศึกษา ไม่ใช่แม่บ้านทำความสะอาด ไม่ใช่แม้แต่คนไร้ค่าในสังคม แต่เราเป็นลูกของพ่อแม่เท่านั้น ผู้จัดการวัยกลางคนสามารถแทนตัวเองว่า”หนู” กับแม่ได้อย่างสนิทปาก หรือตอนอยู่กับเพื่อนสนิท ศักดิ์ศรีความเป็นอาจารย์ของบางคนจะหายไปทันที กลายเป็นไอ้คนเดิมที่เคยนั่งแบ่งมาม่ากันกินยามเงินหมด
คนบางคนได้รับอนุญาตให้กลับไปสู่โลกภายนอกชั่วคราว ปีละไม่กี่วันเท่านั้น แล้วก็ต้องกลับไปยังโรงอาบน้ำใหม่โดยหวังว่าสักวันจะออกไปได้อย่างถาวร สำหรับบางคนชีวิตไม่ได้ง่ายอย่างนั้น คนที่ไม่มีโลกวัยเยาว์ให้กลับไปหา คนที่จำต้องเป็น คาโอนาชิ แม้เมื่ออยู่กับครอบครัว หรือเพื่อนสนิท ต้องติดอยู่ในโรงอาบน้ำตลอดไป ลืมเลือนตัวตนที่แท้จริง มีชีวิตอยู่ภายใต้หน้ากากที่นับวันจะหนาขึ้นทุกที บางครั้งต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ และเมื่อไม่สามารถทำงานได้ก็อาจถูกปล่อยทิ้งให้ตายอย่างไร้ค่า จะมีสักกี่คนที่หนีออกไปได้อย่างจิฮิโร และฮาคุ
แต่ก็อีกนั่นแหละ การอยู่ในโรงอาบน้ำไม่ใช่สิ่งเลวร้ายไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยก็มีงานทำ มีข้าวกิน มีที่ให้นอน อย่างน้อยสำหรับคนที่ไม่มีโลกภายนอกให้กลับออกไป การได้เลือกอยู่ในโรงอาบน้ำที่ตัวเองพอใจและมีความสุข นั่นก็เพียงพอแล้ว คุณล่ะเจอโรงอาบน้ำที่ถูกใจกันรึยัง

อาหารกันตาย ภาคแกงเขียวหวาน

1neamsorn — Wed, 10 Dec 2008 00:15:35 +0000

ที่อยากนำเสนออย่างแรกคือแกงเขียวหวาน

อยากกินแกงเขียวหวานเหรอ ได้เลย มีน้ำพริกแกงเขียวหวาน กับกะทิก็ได้กินแล้ว เนื้อกะผัก ไม่ใช่ประเด็น มีอะไรก็ใส่ไอ้นั่นแหละ บางคนใส่แครอทก็ยังกินกันได้

องค์ประกอบได้แก่ น้ำพริกกระป๋อง กะทิ (วันนี้มีแต่กะทิผง ถ้ากะทิกระป๋องจะอร่อยกว่า) แล้วก็หมู

ขั้นแรกก็เอากะทะวางบนเตาก่อน กะทะนี่ซื้อมาแพงนะ แต่ก็คุ้ม เพราะมันหนาดี ดีกว่ากะทะฝรั่งมากมาย อ้อ กะทะแบบนี้เค้าเรียกกะทะจีน ภาษาฝรั่งเรียก WOG ข้อดีอีกอย่างของไอ้กะทะนี่ก็คือเอามาออกกำลังแขนแทนดรัมเบลได้เลย เพราะมันหนักมาก

เห็นอะไรสีเงินๆ บนเตาไหมครับ มันคือฟอยล์ธรรมดาเนี่ยแหละ ภูมิปัญญานักเรียนไทยเลยนะ บ้านคนไทยเอาฟอยล์มาหุ้มเตาทุกบ้าน เนื่องจากเวลาทำกับข้าวไทย น้ำมันจะกระเด็นเป็นน้ำพุเลย ถ้าไม่ปิดเอาไว้ เตาจะสกปรกจากคราบน้ำมัน และเช็ดออกยากมาก

เอาละ เริ่มจากเอากะทิผงละลายน้ำ ผัดกับน้ำพริก ไม่ต้องรอกะทิแตกมันตามตำรานะครับ กะทิผงละลายน้ำมันไม่แตกให้เห็นง่ายๆ หรอก ถ้ารอแตกมันพอดีกะทิไหม้ก่อน ผัดไปโลด อ้อ อย่าใช้ไฟแรงผัดนะครับไหม้เอาง่ายๆ

พอกลิ่นหอมได้ที่คือคนผัดเริ่มจามแล้วนั่นแหละ ก็ใส่หมูลงไป ผัดไปใจเย็น ๆ จิบเบียร์ไปผัดไปก็ได้ ถ้ากะทะแห้งก็เติมน้ำกะทิเพิ่ม

หา อะไรนะ เอากะทิไปผัดกับน้ำพริกหมดแล้วเรอะ งั้นเติมน้ำเปล่าไปละกัน แล้วครั้งหน้าจำเอาไว้ด้วยล่ะว่าต้องแบ่งกะทิไว้หน่อยนึงด้วย

พอเบียร์หมดไปกะป๋องนึง หมูก็สุกพอดี ถึงตอนนี้ก็เติมน้ำตาล น้ำปลา ปรุงรสตามใจชอบ ความหมายของการปรุงรสตามชอบก็คือ เติมมั่วๆไปเหอะ ถ้ารสชาติมันไม่เข้าท่าก็ไปปรุงเพิ่มในชามข้าวใครชามข้าวมันกันเองแล้วกัน

เอาไอ้เนื้อในกะทะไปใส่หม้อ เติมน้ำกะทิที่ยังเหลือให้หมด ไม่ต้องใส่น้ำเยอะนักหรอก ไม่ได้ทำขายใคร เอาน้ำพอท่วมก็พอ

ผักมาตรฐานก็พวกถั่วแขก (คล้ายถั่วฝักยาวแหละ แต่สั้นกว่าเยอะ) พริกขี้หนู พริกชี้ฟ้า หั่นเฉียงๆ โรยเข้าไป เดินไปเด็ดโหระพาที่ปลูกในบ้านมาซักห้าหกใบด้วย อย่าเด็ดเยอะ เสียดาย

อ้อ อันนี้ภูมิใจนำเสนอ แปลงผักในบ้าน มีกะเพรา โหระพา แล้วก็ สะระแหน่ เอาไว้วันหลังจะเล่าถึงที่มาของไอ้แปลงผักอันนี้

เสร็จแล้วก็จะได้สิ่งที่หน้าตาคล้ายแกงเขียวหวานหมูเป็นอย่างมาก ขาดแต่มะเขือเท่านั้นที่หาไม่ได้ มะเขือนี่จัดเป็นของหายากประเภทดีหนึงเลยทีเดียว หายากกว่าตะใคร้ใบมะกรูดอีก พวกตะไคร้ใบมะกรูดนี่จัดเป็นแค่ดีสองเท่านั้น ยังพอหาได้

หม้อที่เห็นนี่ก็พออาศัยกินกันตายไปได้ราวสองวัน

บริจาคเลือด

1neamsorn — Tue, 09 Dec 2008 23:10:36 +0000

บริจาค โลหิตช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์ ตอนอยู่เมืองไทยก็บริจาคบ่อย ๆ พอ มาเมืองนอกไม่ถึงปีเราก็ไปบริจาคให้กาชาดอเมริกาซะแล้ว เพราะเขามารับบริจาคถึงในโรงเรียนและที่สำคัญเขาแจกเสื้อฟรีสำหรับคนบริจาค เลือด เป็นเสื้อสีส้มมีตราโรงเรียน เราอยากได้เสื้ออยู่แล้วก็เดินไปบริจาคเลยสิ

บริจาคเลือดที่นี่ก็มีขั้นตอนคล้ายๆกะเมืองไทยแหละ คือเริ่มจากเซ็นชื่อ ซักประวัติ เจาะเลือด แล้วก็ถ่ายเลือดเราลงถุง ตอนแรกเราก็ไปที่โต๊ะเซ็นชื่อก่อน จากนั้นจะได้ใบแสดงรายละเอียดมาสองใบ ยังไม่ต้องอ่านมันหรอก ไปที่โต๊ะซักประวัติเลยดีกว่า

ที่โต๊ะ ซักประวัตินี่เค้าก็ถามคำถามทั่วไป พวก ชื่อที่อยู่ กรุ๊ปเลือด อาชีพ ชื่อพ่อชื่อแม่ (จะเอาไปทำไมก็ไม่รู้) จากนั้นก็ตอบคำถามกับคอมพิวเตอร์ จอทัชสกรีนด้วยนะ ให้ใช้นิ้วจิ้มตอบที่จอไป คำถามมีหลายสิบข้อ สงสัยตรงไหนอย่าเอ่ยปากถามให้เสียชื่อคนไทย ให้อ่านในกระดาษสองแผ่นแรกที่ได้มานั่นแหละ มันมีคำอธิบายสำหรับคำถามพวกนี้ เพราะบางคำถามมันเป็นศัพท์ทางการแพทย์ ชวนให้สับสนยิ่งนัก

การตอบคำถามนี้ควรอ่านให้รอบคอบเหมือนกับสอบโทเฟิล เพราะถ้าตอบผิดอาจเป็นปัญหาเสื่อมเสียถึงวงศ์ตระกูลได้ ตัวอย่างคำถามเช่น ภายในสามเดือนที่ผ่านมาเคยมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายหรือไม่ เคยมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงหรือไม่ เคยติดคุกหรือไม่ เคยสักหรือไม่ ผลตรวจ HIV เป็น บวกหรือเปล่า เป็นต้น พอตอบคำถามเสร็จเจ้าหน้าที่ก็จะมาอ่านคำตอบเรา แล้วก็ถามข้อที่เขาสงสัย เช่นสำหรับเราตอบไปว่าเราเคยเป็นมาลาเรีย เค้าก็จะถามว่าเป็นเมื่อไร ตอนนี้ยังมีอาการอยู่มั้ย เราก็ตอบไปว่าเป็นตอนเด็กๆ จำไม่ได้หรอก นานมาแล้ว อะไรทำนองนี้

มีคำถาม นึงเค้าถามเราว่าที่เราตอบไปว่าภายในหกเดือนที่ผ่านมาเคยออกนอกอเมริกาเนี่ย ไปประเทศไหน?? อ้าว ก็ประเทศไทยอ้ะดิ ก็เพิ่งมาได้ไม่ถึงสามเดือนเนี่ย มันยังถามต่ออีกนะว่าไปด้วยจุดประสงค์อะไร โอ้วว พระเจ้า งงครับพี่น้อง ก็เป็นคนไทย เกิดในเมืองไทย โตเมืองไทย แล้วกรูจะตอบคำถามนี้ยังไงดี “ยูไปเมืองไทยทำไม” นี่เอ็งไม่ได้สังเกตสำเนียงกะเหรี่ยงของกรูเลยรึ

เอาละ พอเค้าซักประวัติเสร็จก็เจาะเลือด วัดความดัน กะอุณหภูมิ ตามมาตรฐานแหละ แล้วก็ถามเราอะไรไม่รู้ยาวๆ ฟังออกคำเดียวว่า return เรา ก็นึกว่าเค้าถามว่าจะให้เค้าส่งผลตรวจเลือดให้เรามั้ย เหมือนเมืองไทยไง เราก็ตอบ เยส ชัวร์ ได้เลย เราก็อยากรู้ผลเหมือนกัน ปรากฏว่าไม่ใช่ครับ แท้ที่จริงมันถามเราว่าจะบริจาคแบบ return blood มั้ย คือบริจาคแบบเอาเลือดเราไปปั่นๆ แยกส่วนที่ต้องการเก็บไว้ แล้วก็คืนส่วนที่ไม่ต้องการกลับเข้ามาในตัวเรา ตอนนั้นนึกในใจว่าซวยแล้วกรู ไหงต้องมาฟังภาษาอังกฤษผิดเอาอีตอนนี้ด้วยวะ แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ where where is where where.. ก็เลยต้องไปที่เตียงพิเศษนี้ มันพิเศษจริงๆ เพราะมีแค่สองเตียง เตียงอื่นๆ ก็บริจาคแบบธรรมดาเนี่ยแหละ คือไม่ต้องป่งต้องปั่นอะไร ถ่ายเลือดใส่ถุงก็จบ ก่อนเดินไปที่เตียงเจ้าหน้าที่ยังบอกอีกนะว่าบริจาคแบบนี้เข็มเล็กกว่าอีก แบบนะ โธ่ ให้กำลังใจดีมากเลยป้า

จริงๆ แล้วการบริจาคเลือดแบบนี้เรียกว่าการบริจาคพลาสมา (พลาสมา ก็คือน้ำเหลืองเนี่ยแหละ) เพราะมันจะเลือกเอาเฉพาะส่วนน้ำเหลืองเก็บเอาไว้ ส่วนเม็ดเลือดแดงจะคืนเข้าตัวเรา โดยเลือดเราจะไหลเข้าเครื่องปั่นแยกน้ำเหลือง เครื่องที่ว่าจะทำหน้าที่แยกน้ำเหลืองออกมา แล้วก็คืนเลือดส่วนที่เหลือให้เรา นั่นก็คือมันต้องทำงานสองจังหวะ จังหวะแรกก็ดูดเลือดเราเข้าเครื่อง ขั้นตอนนี้เราก็ต้องบีบมือช่วยมันด้วย เลือดจะได้ไหลเร็วๆ พอมันแยกเสร็จสรรพ พร้อมจะส่งเลือดส่วนที่เหลือให้เราก็เป็นจังหวะที่สอง คือจังหวะคืนเลือด มันจะสูบเลือด (ที่มันไม่ต้องการ) จากเครื่องส่งกลับมาให้เรา ก็กลับมาทางเข็มอันเดิมที่ดูดเลือดเราไปนั่นแหละ จังหวะนี้เราไม่ต้องบีบมือนะ เดี๋ยวยัยป้าเจ้าหน้าที่มันจะดุเอา ให้นอนแบมือเฉยๆ ที่ยายเจ้าหน้าที่มันไม่บอกเราก็คือ เลือดที่มันคืนมาให้เราเนี่ยมันเย็นมากเลย เพราะมันต้องไปปั่นแยกพลาสมาที่อุณหภูมิต่ำ คิดดูดิ วันนั้นอากาศก็หนาวอยู่แล้ว ดันคืนเลือดที่เย็นๆ มาให้เราอีก เรางี้นอนหนาวไปทั้งตัว ก็มันคืนเลือดมาทางแขนซ้าย แต่เย็นถึงขาขวาเราเลยน่ะ แถมตอนนอนถ่ายเลือดอยู่ เจ๊พยาบาลยังใจดีมาถามอีกนะว่ากินอะไรมั้ย แน๊ะ..บริการถึงที่นอนเลย เราขอสไปรท์ เค้าก็เอาสไปรท์แช่เย็นมาให้อีก โธ่ เวรเอ้ย แค่นี้ยังหนาวไม่พอใช่มั้ย

ในการบริจาคแต่ละครั้งก็จะต้องสูบเลือดไปปั่นแล้วก็ส่งคืนมาสองรอบ นั่นคือเราต้องทนนอนหนาวเพราะการส่งเลือดกลับเนี่ยสองรอบ ตอนนั้นนึกในใจว่าไม่ต้องเอาเลือดกลับมาก็ได้ ทิ้งไปเหอะ ไม่ถือสา งานนี้กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมง ได้เสื้อยืดสีส้มมาหนึ่งตัว เป็นเสื้อที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้นะ ต้องเจ็บตัวเท่านั้นจึงจะได้มา

ช่วงนี้ใครอย่ามาทำให้เราโมโหนะ มีเรื่องกันแน่ เพราะเราเป็นคนเลือดเย็นไปแล้ว

กินกันตาย

1neamsorn — Wed, 03 Dec 2008 03:41:06 +0000

การทำกับข้าวกินเองสำหรับคนไทยในต่างแดนจัดเป็นเรื่องง่ายๆ ระดับเดียวกับการอาบน้ำ แปรงฟัน เลยทีเดียว เพียงแค่มีสมบัติสองประการ คือ 1 อ่านออกเขียนได้ และ 2 ใช้ที่เปิดกระป๋องเป็น ก็ทำกับข้าวได้แล้ว

นักเรียนไทยไม่ว่าจะคุณหนูมาจากไหน ก็ต้องทำกับข้าวไทยได้อย่างน้อยสามสี่อย่าง คุณหนูเหล่านี้ต่างก็ไม่มีความรู้ในเรื่องอาหารไทยเลย บางคนแยกไม่ออกระหว่างข่ากับขิง และเคยมีคนถามเราว่าไอ้ผัดกระเพราเนี่ย ใส่โหระพาแทนได้มั้ยเนื่องจากใบมันคล้ายๆกัน รายนึงเรียกตะไคร้ว่าต้นหอม พวกคุณหนูเหล่านี้เมื่อมาเรียนอเมริกาก็ทำกับข้าวกินเองทั้งนั้น รายที่แยกตะไคร้กะต้นหอมไม่ออกเนี่ยถึงขนาดทำไข่พะโล้หม้อใหญ่กินได้ก็แล้วกัน แต่ถ้าคนที่เป็นพวกชอบเข้าครัวทำกับข้าวมาตั้งแต่อยู่เมืองไทยแล้วละก็จะมีความสุขกับการทำกับข้าวไทยโดยดัดแปลงวัตถุดิบต่างๆ ที่หาได้ง่ายแล้วก็มาแบ่งปันกันกิน

เหตุที่ต้องทำกับข้าวกินก็มีสองสาเหตุหลัก อันแรกก็คือเบื่ออาหารฝรั่ง ที่ทั้งเค็มทั้งเลี่ยน ไก่ทอดก็เค็ม มันทอดก็เค็ม แล้วพวกอเมริกันชอบกินชีสที่แสนเลี่ยน มันจะใส่ชีสได้ในอาหารทุกประเภท พวกที่โตมากะอาหารรสจัดอย่างเราๆ ก็จะเบื่อภายในสองอาทิตย์แรก คือนานๆกินทีน่ะได้ แต่กินทุกมื้อนี่ไม่ไหว

แต่สาเหตุสำคัญที่ทำกับข้าวกินเองก็คือมันประหยัดดี มื้อนึงถ้าไปซื้อกินก็ตกราวๆ แปดถึงสิบเหรียญ ไม่รวมทิป ถ้าเอาประหยัดกว่านั้นก็ต้องไปกินฟาสฟู้ด ก็ราวๆ สองถึงห้าเหรียญ แต่ถ้าอยากกินสเต็กละก้อราวๆ ยี่สิบเหรียญเชียว นักเรียนทุนที่ได้ค่าอาหารเดือนละราวๆ ห้าร้อยเหรียญเนี่ยถ้าไม่ทำกับข้าวกินเองก็จะไม่มีเงินเหลือเที่ยวหรือซื้อของใช้อย่างอื่น

แล้วทำอะไรกิน ?? คำตอบคือทำทุกอย่างที่นึกได้ ขั้นตอนในการทำกับข้าวก็คือไปเปิดหาสูตรทางอินเตอร์เนต เวปยอดฮิตก็พวกครัวไกลบ้าน เวปพันทิป ห้องก้นครัว ในการนี้ให้พิมพ์ชื่ออาหารที่อยากกินลงไปในกูเกิ้ล แล้วสูตร ส่วนผสมต่างๆก็จะโผล่ออกมาให้เห็นเป็นสิบ ก็เลือกเอาแล้วกัน เช่นวันนี้อยากกิน ข้าวคลุกคะน้าพริกเผาหมูกรอบหมูสับไข่เจียว ก็ให้พิมพ์ลงไป แล้วก็จดสูตรมา แต่ถ้าวันไหนอยากกินไข่ดาวไม่ต้องพิมพ์ลงไปนะ อายกูเกิ้ลมัน

พอได้สูตรแล้วก็พิจารณาว่าจะหาซื้อวัตถุดิบได้ที่ไหน หมูกรอบเนี่ยไม่มีขายแน่นอน ต้องทำเอง แต่ถ้าขี้เกียจทำเพราะมันยุ่งยาก ก็ดัดแปลงเอา เช่นใช้แคบหมูแทนหมูกรอบ มีขายใส่ถุงเรียบร้อย อันนี้ก็พอแทนกันได้ เครื่องปรุงอื่นๆ ก็เตรียมไว้ให้ใกล้เคียงที่สุด ขาดไปอย่างสองอย่างไม่เป็นไรหรอก ยังไงรสชาติก็คล้ายๆกันแหละ

จากนั้นก็เปิดกระป๋องเครื่องพริกแกง ทำตามขั้นตอนในสูตร ขาดมั่งเกินมั่งก็ทำไปเหอะ สุดท้ายก็จะได้กับข้าวที่หน้าตาคล้ายกับสิ่งที่เคยเห็นตามร้านอาหารมาก แต่เรื่องความอร่อยนี่แล้วแต่บุญแต่กรรม ถ้าทำบุญมามากก็จะกินได้อร่อยดี ถ้าบุญน้อยหน่อยก็แค่พอกินกันตายแค่นั้น คำแนะนำสำหรับมือใหม่ก็คือควรทำแต่น้อย และทำตอนหิวๆ ยังไงก็อร่อย

ชีวิตคู่และการแต่งงาน

1neamsorn — Sat, 08 Nov 2008 04:48:44 +0000

ข้าพเจ้าไม่เคยแต่งงาน และไม่เคยคิดอยากแต่งงานเป็นจริงเป็นจัง ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ใช่ด้วยเหตุผลที่ว่าหาคนแต่งไม่ได้ ข้าพเจ้ารักการใช้ชีวิตอย่างอิสระ ได้กินเมื่ออยากกิน ได้นอนเมื่ออยากนอน และอาบน้ำเมื่ออยากอาบน้ำ บางครั้งข้าพเจ้าไม่อยากเสวนากับใคร ข้าพเจ้าอาจเก็บตัวอ่านหนังสืออยู่คนเดียวได้คราวละหลายๆ วัน ข้าพเจ้าสามารถนั่งกินเหล้าคนเดียวได้ทั้งคืนเพียงมีหนังสือดีๆ สักเล่มเป็นเพื่อน หากทว่าการเป็นโสดนี้ก็มีความยุ่งยากอยู่บ้าง เช่นต้องคอยตอบคำถามผู้อื่น ซึ่งมักตั้งข้อสังเกตหรือนินทา ตามมารยาท ตามระดับความอยากรู้อยากเห็น และตามระดับความสนิทสนม เมื่อข้าพเจ้าได้รับคำถามไร้สาระจากบุคคลไร้มารยาทบางจำพวก ที่ถามว่า “ยังไม่แต่งงาน เป็นเกย์หรือเปล่าเนี่ย” ข้าพเจ้าก็ได้แต่ยิ้มและไม่ตอบอันใด ทั้งที่ใจจริงอยากโต้กลับไปว่า เรื่องนี้พิสูจน์ง่ายมาก หากผู้ถามมีน้องสาวหรือพี่สาว ที่หน้าตาไม่ขี้ริ้วนักและประสงค์จะมีเพศสัมพันธ์โดยไม่อยากแต่งงานแล้วละก็ข้าพเจ้าพอจะหาห้องส่วนตัวเพื่อยืนยันรสนิยมทางเพศของข้าพเจ้าได้ แต่แม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่เคยแต่งงาน ข้าพเจ้าก็ยืนยันว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องยากแต่ประการใด

แท้ที่จริงการแต่งงานไม่ใช่เรื่องยาก การใช้ชีวิตคู่ต่างหากที่เป็นปัญหา รวมถึงการมีลูกด้วย ข้าพเจ้าไม่อาจรับภาระอันหนักหนาอย่างการเลี้ยงลูกได้ การทำให้บุคคลคนหนึ่งเติบโตขึ้นอย่างมีคุณภาพ มีความรับผิดชอบ และมีอิสระทางความคิดเป็นภาระอันใหญ่หลวงที่คนอย่างข้าพเจ้าไม่อาจแบกรับไว้ได้ เจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสเมื่อทราบข่าวประสูติของพระโอรส ว่า บ่วงเกิดขึ้นแล้ว พันธนาการเกิดขึ้นแล้ว คำว่าบ่วงนั้นบาลีเรียกว่า ราหุล หลังจากนั้นพระองค์จึงเสด็จหนีไปบรรพชาในคืนที่ทราบข่าวนั้นเอง ข้าพเจ้าจึงไม่ต้องการมีบ่วงมาร้อยรัดชีวิตของข้าพเจ้าให้เกิดความขัดข้องในการดำเนินชีวิต นั่นคือข้าพเจ้าไม่ปรารถนาจะมีลูกนั่นเอง ข้าพเจ้าเคยเปรยๆ ความคิดนี้ให้เพื่อนๆบางคนฟังก็ได้รับคำแนะนำว่า “แล้วแก่ๆ ใครจะมาเลี้ยง มีลูกเถิดอย่างน้อยจะได้มีคนดูแลยามแก่เฒ่า” อ้าว… อย่างนี้การมีลูกก็ไม่ต่างอะไรกับกองทุนบำเหน็จบำนาญเช่นนั้นหรือ คนเรามีลูกเลี้ยงลูกเพราะหวังผลประโยชน์ตอบแทนในบั้นปลายอย่างนั้นหรือ ถ้าคิดแบบนี้การฟูมฟักชีวิตหนึ่งให้เติบใหญ่จนสามารถดำรงชีวิตทำประโยชน์ให้กับตนเองและสังคมนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการเล่นแชร์รายเดือนแล้วไม่ยอมเปียแชร์โดยหวังกินขาบ๊วยหรอก สมมติเลี้ยงลูกเกิดไม่มาสนใจดูแลเรายามแก่เฒ่าก็เหมือนกับเท้าแชร์หนีลูกวงนั่นแหละ ทั้งเสียเงินทั้งเจ็บใจเปล่าๆ (ข้าพเจ้าไม่ได้หมายความว่าคิดแบบนี้เป็นสิ่งผิด เพียงแต่ข้าพเจ้าไม่ต้องการมานั่งลุ้นเสี่ยงดวงตอนแก่ ว่าลูกมันจะมาเลี้ยงเราหรือเปล่าหนอ)

ในงานแต่งงานเรามักได้ยินคำพูดที่ฟังดูดีเกี่ยวกับชีวิตคู่ เช่น “เธอเป็นเหมือนสิ่งที่ขาดหายไปของชีวิต เมื่อฉันได้พบเธอทำให้ชีวิตของฉันได้รับการเติมเต็ม” ข้าพเจ้าฟังแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าข้าพเจ้าคงไม่จำเป็นต้องแต่งงาน เนื่องเพราะชีวิตของข้าพเจ้าไม่ได้ขาดตกบกพร่องถึงขนาดต้องหาคู่มาเติมเติม การที่มีผู้อื่นแทรกเข้ามาในโลกส่วนตัวของข้าพเจ้ากลับจะกลายเป็นส่วนเกินไปเสียเปล่า ส่วนคำพูดทำนอง “การใช้ชีวิตคู่เป็นการแบ่งปันความทุกข์ความสุขระหว่างเราสองคน” นั้น ข้าพเจ้าฟังแล้วไม่เข้าใจ เนื่องจากว่าความทุกข์นั้นต้องปล่อยวางมัน ไม่ใช่ยึดติดอยู่กับความทุกข์ แต่ชีวิตคู่นี่นอกจากจะไม่ปล่อยวางแล้วยังเอาความทุกข์ไปให้คู่ครองของตนเสียอีก ที่สำคัญความทุกข์นั้นเมื่อแบ่งให้คนอื่นไปแล้วก็ไม่ใช่จะทำให้เราทุกข์น้อยลงไปครึ่งหนึ่งเสียเมื่อไร มันก็ยังทุกข์เท่าเดิมอยู่นั่นเอง นี่เท่ากันทุกข์เพิ่มขึ้นสองเท่า เสียสองเด้งเห็นๆ ดังนี้แล้วข้าพเจ้าจึงไม่ต้องการเพิ่มความทุกข์ให้แก่ผู้อื่นแต่ประการใด จะทุกข์ก็ขอทุกข์อยู่คนเดียวมันนี่แหละ

ข้าพเจ้าเกิดแรงบันดาลใจเขียนเรียงความสั้นๆ เกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่นี้ ในวันแต่งงานของน้องสาว ที่ข้าพเจ้าไม่สามารถไปร่วมงานได้ เพราะอยู่ไกลกันมาก ข้อเขียนชิ้นนี้ของข้าพเจ้ามิได้เจตนาจะต่อต้านการแต่งงานหรือสถาบันครอบครัวแต่ประการใด ข้าพเจ้ายังคงยืนยันว่าการแต่งงานเป็นเรื่องง่าย เพียงแต่ข้าพเจ้าต้องการใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงที่ไม่เข้ามาจัดการเปลี่ยนแปลงโลกส่วนตัวของข้าพเจ้ามากเกินไปนัก ผู้หญิงไม่ต้องการมีลูก รักสัตว์แต่ไม่ชอบเลี้ยงสัตว์ ปัญหาที่ตามมาก็คือถ้าข้าพเจ้าพบกับผู้หญิงแบบนั้นจริง เธอเองก็คงไม่ต้องการแต่งงานกับข้าพเจ้าอยู่ดี

และหากน้องสาวข้าพเจ้าได้มีโอกาสอ่านเรียงความนี้ ข้าพเจ้าขออวยพรให้มีความสุขกับชีวิตคู่ ขอให้แบ่งปันแต่ความสุขให้แก่กัน ปล่อยวางความทุกข์เสีย และยิ้มให้กับตัวเองบ่อยๆเถิด

แกงป่า

1neamsorn — Sat, 27 Sep 2008 05:28:42 +0000

อะหา เดี๋ยวนี้ทำแกงป่าเชียวนะ ไม่ใช่ไข่เจียว ไข่ดาว ไข่ต้ม

แต่เดี๋ยวก่อน

ทำกับข้าวกินไม่ยากอย่างที่คิด ทำง่ายมาก แต่กินได้รึป่าวอีกเรื่องนึง

ก่อนเริ่มทำ สิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือที่เปิดกระป๋อง

ถ้าไม่มีเนี่ยทำกับข้าวกินไม่ได้เลยนะ เพราะเครื่องแกงมันอยู่ในกระป๋อง

แกงป่าหม้อนี้เริ่มจากอยากกินแกงเผ็ด

แกงครั้งที่แล้วทำแกงกะทิ ปรากฎว่ารสชาติห่วยบริสุทธิ์ หาที่ชมไม่เจอเลย คราวนี้เลยกะทำแกงป่า ไม่ต้องใส่กะทิ

แกงป่าต้องเผ็ด ดังนั้นรสชาติไม่อร่อยไม่เป็นไร ขอให้เผ็ดไว้ก่อน เห็นมั้ย ทำง่ายออก

มาดูเครื่องปรุงกัน

เห็นมั้ย ในตู้เย็นมีอะไรเผ็ด หั่นให้หมด

พริกนี่สับใส่เข้าไป ทั้งพริกขี้หนู(ฝากเค้าซื้อมานะ เป็นของหายาก) พริกหยวก พริกแห้ง

เพิ่มถั่วฝักยาว กะมะเขือม่วง

ส่วนประกอบอื่นก็มี

น้ำพริกแม่ศรี หนึ่งกระป๋อง (ไม่ค่อยเผ็ดหรอก แต่กินกินไปเหอะ)

เนื้อไก่งวงบด (จริงๆ อยากกินเนื้อมากกว่า แต่เพื่อนที่อยู่ด้วยกันไม่กินเนื้อ)

เอาน้ำมันพืชทากะทะ เปิดเตา เอาเครื่องแกงผัด (ผัดไฟแรงก็ไม่ได้ กระทะมันห่วย) เติมน้ำกันกะทะเทฟล่อน ร่อน

พอหอมเครื่องแกงให้ควันฟุ้งทั่วห้องดีแล้ว ก็เอาไก่งวงลงผัด เอาให้แขกอินเดียข้างห้องมันจามได้ที่แล้วก็เติมน้ำพอกันกะทะไหม้

เติมผักลงไป เติมน้ำปลาให้เค็มพอควร

ยกลง

นี่ไง หน้าตาตอนเสร็จแล้ว

ดูดีนะ

ไม่เผ็ดมากหรอก ประมาณข้าวหนึ่งชาม ตักแกงทัีพพีเดียวราดลงไป กินไปต้องกินน้ำไปละกัน

มาดูครัวกันหน่อยนะครับ

ดูเป็นครัวฝารั้งฝารั่งเนอะ

แก็สเค้าคิดรวมในค่าห้องเรียบร้อย น่าทำขาหมูเนอะ เคี่ยวมันทั้งคืนไปเลย

อันนี้ห้องครัวโดยรวม ดูรกไปหน่อย

ขอให้ทุกคนเจริญอาหารนะครับ

ที่อาศัย(ชั่วคราว)

1neamsorn — Thu, 21 Aug 2008 00:01:57 +0000

ครับ มีคนสงสัยว่ากินอยู่ยังไง มาดูหน่อยละกัน

อันนี้เป็นตึกที่นอน ชื่อของมันคือ Kerr Hall ว่ากันที่จริงมันคือหอพักนักศึกษาแบบดั้งเดิม เหมือนหอนักศึกษาปริญญาตรีทั่วไปแหละ ห้องน้ำรวม แอร์รวม(เหมือนแอร์ตามห้างน่ะ) ดังนั้นมันจะปรับแอร์ไม่ได้หรอก หนาวมากมาก แต่พอออกไปข้างนอกก็ร้อนตับแลบ พานจะเป็นไข้กัน เห็นเค้าว่ากันว่าจะถูกทุบทิ้งในอีกไม่นานนี้แล้ว คงเพราะเก่ามากและไม่ปลอดภัยถ้ามีพายุมา

ตอนนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ฝรั่งทั้งหลายก็มาส่งลูกเข้าหอกัน ก็คล้ายเมืองไทยแหละ พ่อแม่ก็ต้องมาดูมาแลว่ามันอยู่กันยังไง บางทีมาส่งกันทั้งครอบครัว พี่น้อง ลุงป้า ตายาย มาหมด เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมา

เราเคยได้ยินว่าเด็กฝรั่งต้องพึ่งตัวเองสูง พอจบมัธยมปลายก็ต้องเลี้ยงตัวเอง พ่อแม่ไม่สนใจเท่าไร แต่ที่เห็นมันก็เหมือนคนไทยแหละ

มาส่งมาดูห้อง พ่อบางคนขนตะกร้าผ้าขึ้นมาส่งลูกถึงห้องก็มี เอ้ะ รึว่านี่เป็นฝรั่งบ้านนอกนะ มันเลยมีความผูกพันกันในครอบครัวมากกว่า

มาดูข้างในกัน อันนี้เป็นลิฟต์(บอกทำไมเนี่ย) เห็นถุงดำของใครก็ไม่รู้ เห็นมาสองวันแล้วครับ

ออกจากลิฟต์ก็เป็นทางเดินในหอครับ

มาถึงห้องนอน ที่บางคนบอกว่าสะอาดและสวยดี ตอนนี้มันเป็นหยั่งงี้ไปแล้วครับ

สุดท้ายดูห้องน้ำซักหน่อยมั้ยครับ ไอ้ห้องน้ำรวมน่ะแหละ ดีนะที่ชั้นนี้ไม่ค่อยมีคน ห้องน้ำเลยไม่โสโครกมากนัก เพราะเค้าเก็บไว้ให้คนมาพักชั่วคืน (ปกติมันเก็บคืนละ 25 เหรียญนะ) คล้ายๆ โรงแรมน่ะ

ใครไม่อยากดูก็เลื่อนลงไปเร็วๆ ละกัน

ประตูห้องน้ำจ้ะ

ภายใน

และภายในอีกนิด ด้านซ้ายมือคืออ่างล้างหน้า ด้านขวามือคือห้องสุขา และด้านในที่มีม่านปลิวไสวคือห้องอาบน้ำ

คงไม่ต้องดูรูปข้างในกว่านี้หรอกนะครับ )

เอาไว้ย้ายบ้านวันเสาร์ที่ี23 สิงหาคมนี้ จะเอารูปบ้านใหม่มาให้ดูนะครับ

โรงเรียนกับเมือง และทะเลสาป

1neamsorn — Wed, 20 Aug 2008 23:40:44 +0000

หรือว่าเมืองกะโรงเรียนเนี่ยแหละ

คือว่าเมืองนี้เป็นเมืองเล็กมากๆ มีคนอาศัยราว ๆ สามหมื่นกว่าคน คิดดูละกัน ขนาด อำเภอท่าใหม่บ้านเราเองยังมีคนอยู่ตั้งเจ็ดหมื่นคน

คนน้อยกว่าท่าใหม่ตั้งครึ่งแน่ะ

สถานที่ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองก็เป็นโรงเรียนผมนี่แหละครับ

อันนี้ถ่ายจากห้องนอน ชั้นสิบสอง ตึกที่เห็นเป็นของโรงเรียนหมดเลย หอพักมั่ง โรงยิมมั่ง

มองไปไกลๆ คล้ายๆ แถวนครปฐมเหมือนกันนะครับ

จริงๆ แล้วก็คล้ายกับกำแพงแสนเลยนะ รอบ ๆเป็นทุ่งนา มีตลาดเล็กๆ ที่นี่ก็มีตลาดเล็กเหมือนกัน เอาไว้จะถ่ายมาให้ดู ว่ามันเล็กแค่ไหน

โรงเรียนที่นี่ไม่มีรั้วหรอก แต่ถ้าตึกไม่ใช่สีแดงละก็แสดงว่าไม่ใช่โรงเรียน ของแท้ต้องตึกสีแดงเท่านั้น

อันนี้เป็นสวนในโรงเรียน ที่เยอะไง สวนก็เลยเยอะไปด้วย

อันนี้เป็นตึกกิจการนักศึกษา มีหมดแหละ โรงอาหาร ร้านค้า ธนาคาร

อันนึ้ตึกห้องสมุด ดูดีเนอะ สนามหน้าห้องสมุดจะมีกิจกรรมบ่อยๆ

อันนี้เป็นสวนหน้าตึกกิจการนักศึกษา

อันนี้เด็กปตรี เค้าซ้อมวงเิดินพาเหรดงานกีฬากันมั้ง

ตอนนี้เวลาไปไหนมาไหนก็เดินเอาครับ ออกกำลังกายดีนักแล

จริง ๆแล้วมีรถเมลล์ แต่มันมาทุกสิบห้านาที บางทีเดินเอาถึงเร็วกว่านะ

ตึกนี้เป็นตึกของภาควิชาผม ไม่ใช่ทั้งตึกนะครับ แค่สองชั้นของปีกด้านขวา (คือเล็ก ๆ นั่นเอง)

ตรงข้ามตึกเรียนก็มีการก่อสร้างตึกใหม่ รวยจริงนะมหาลัยเนี้ยเี่นี่ย

วันพฤหัสมีคนพาไปเที่ยวทะเลสาป ไปปิ้งไปย่าง ไปเลี้ยงเด็กใหม่ว่างั้นเหอะ

มาดูรูปทะเลสาปของเมืองนี้หน่อยดีมั้ย

เป็นไงครับ ดูแล้ว

ช่างเหมือนไปกินส้มตำ ไก่ย่าง แถวเขื่อนแม่แตงไงไม่รู้ ไม่ให้ความรู้สึกถึงทะเลสาปอเมริกาเลยแม้แต่น้อย 555

สวัสดีครับ

1neamsorn — Tue, 12 Aug 2008 16:42:23 +0000

……………………………………

ตั้งใจว่าจะลองหัดใช้ weblog ก็เลยเจอ wordpress นี่แหละ จะพยายามอัพเดตบ่อย ๆนะครับ